Kalpsiz - ibrahim - Halil - Korkmaz - Canik - cankalp

· HAYAT

Hayat tek başına aslında hiç bir şey...
Hayat sadece bizlerle anlam kazanıyor !

Bence... hayat tek yönlü ve tek şeritli, daracık bir yol !

Geri dönüsü yok ve ardımızda bıraktıklarımız, gelecekte yine hayatımıza girebilme ihtimali de çok çok az. Her şey ileriye doğru gidiyor...

Dur ! Bekle ! Yoruldum ! `dan anlamıyor hayat... Eğer ki hayatin hızına ayak uyduramazsak... yaşanmamışlar dizilemiyor önümüze ve yitirilen fırsatlar.

Eğer ki hayatimizi paylaşacak o insani bulduysak.... ve bir insan ile beraber yürümeye karar verdiysek eğer... ilk önce paylaşmasını öğretmeliyiz.

Bu daracık yolda insan tek başına bile zor yürüyor zaten... başka bir insan ile paylaştığında daha da zor yürüyecektir elbet.

İlk önce geçmişe dair ne varsa bırakmalı... gereksizleri soyunmalı ki yan yana yürüye bilsin iki insan... yoksa ya geride kalınır... ya da önde tek başına yürünür. Tabii ki ikisi de hoş değil... beraberliğin anlamı bu değil !

Bazı insanlar hayatin anlamsızlığından yakınır... ki hayat zaten kendi başına anlamsızdır. Hayatımıza anlamı bir tek kendimiz katabiliriz. Belki yönü değişmeyecektir hayatın ama ki karsılaştıklarımız, yaşadıklarımız ve hayatımıza giren, bizimle o daracık yolu paylaşacak insanlar farklı olacaktır. Hayatin anlamı da bu dur iste... tek başına ilerlememek, ufacık şeyleri paylaşarak mutlu olabilmek... yetinmek.

Yetinmek diyorum ki ... yetinmek kadar direnmekte önemli. Önümüze çıkan engellere... yasamak istemediğimiz, ama ki bizi bazı olayları yasamaya zorlayan insanlara.

Hayat... her insan için farklı bir anlam gizliyordur. Er veya geç her birimiz hayatin ne olduğunu kendimizce öğreneceğizdir.... ve bizim için taşıdığı değerleri ve gizlediği anlamı.

· MUTLULUK

· SEVMEK

Her şey sevgiden doğar... yaşamın, dünyanın, doğanın, insanin...

Günlük hayatımıza aldığımız o ufak tefek aletlerin bile,

her şeyin ham maddesi sevgidir.


Yaşamın gerçek ve vazgeçilmez anlamı sevgidir bence...

nefes kadar önemli... hatta bazen nefeslerimizden bile daha önemli.


Sevginin yüzlerce türü var elbet... bir erkeği, bir kadını sevmek... bir çocuğu, bir çiçeği sevmek... parayı, arabayı sevmek... gibi. Ama ki hangi tür olursa olsun, içimizde yarattığı sıcaklık hep aynidir.

Bir şeyleri sevmek.. ilk önce kendini sevmekte baslar. Doğrularınla, yanlışlarınla kendini kabul etmekle baslar.

Sevgi ayrıntılar tanımaz... bir hayvani seviyorum ama ki kıllarından tiksiniyorum... diye sevgi olmaz.

... bir ağacı seviyorum deyip... ama ki ağacı kesip, onun yerine daha çok sevebileceğin bir ev yapmak, sevgi değildir...


Emek verdiğimiz şeyleri daha bir farklı seviyoruz nedense... sanırım bu daha çok kendimize olan sevgimizden kaynaklanıyor. Emek verdiğimiz şeylerden karşılık da bekliyoruz elbet. Karşılık beklediğimiz için ise daha bir çok seviyoruz.


ama ki sevgi böyle olmamalı... bence.

Sevgide karşılık beklenmemeli... sadece sevgi uğruna sevmeli. Karşılık gelmiyor diye... bizim düşüncelerimize, bizim doğrularımıza ve beklentilerimize ters düşüyor diye sevgiden vazgeçilmemeli. Değiştirmeye kalkışmadan... olduğu gibi kabul edip, olduğu gibi sevmeli her şeyi.

Bir kediyi sevmek gibi... nankör demeden, bizim onun için yaptıklarımızı göz ardı ederek bize saldırıyor, bizi ısırıyor olması onu sevmemize engel olmamalı.

Bir sevgili bizi terk etti diye... emeklerimiz boşa gitti demeden

Başkasını seçti diye... sevgimize ihanet etti demeden

Onu doğruları ve hataları ile kabul edip sevmek önemli. Önemli olan sevgisini alıp gidememesi... ve onu devam sevmeye hiç bir şeyin de engel olamaması.

İnsanlar.. doğa... bizim kendimizce yarattığımız doğrulara uymaya mecbur değil. Bir tek bizim gibi düşünen insanlarda, sevilmeye değer değil.

Seven insan farklı sevmeli... bir bütün olarak... ufak parçalara bölmeden... güzeli, çirkini ayırt etmeden. Değer ve değmezlere takılıp kalmadan sevmeli...

· YALNIZLIK

Yalnızlık güzel...

Kendinle baş başa kalıp... kendinle bir şeyler paylaşmak ve kendinle yetinmek... ve kendinle yalnızken de mutluluğu hissedebilmek güzel.

Eğer ki bir insan yalnızken mutlu olamıyorsa... mutlu olmak için baksa insanların varlığına gereksim duyuyorsa... bence bu insan başkalarıyla da mutlu olamaz.

Kendini mutlu edemeyen ... kendine yetmeyen bir insan başka bir insana nasıl yetebilsin ?

Başka bir insana ne verebilsin ?

Bazı insanlar kendileriyle baş başa kalmamak için yapmadıklarını bırakmazlar. Oysa ki onlar kalabalıklarda bile yalnız olanlardır. İçlerinde ki eksiği başka bir insan ile doldurmak mümkün değil. Kendin den kaçmak ve bir şeyi örtmeye çalışmak ise çare değil. Bunlar sadece yamadır... ve zamanla bu yamalarda örtmez açığı.

Bir insan yalnız kalabilmeli... kendisiyle yüzleşmek için vakit ayırmalı kendine.

Elbet ki insanlar sürüde yasar... yapayalnız değil. Günlük hayatimizi paylaşacak insanlara gereksim duyarız. Ama eğer ki bir insan yapayalnız ise... bundan sorumlusu genellikle kendisidir. Farkında olmadan seçmiştir belki bunu, belki suçlayabileceği insanları vardır sürüsüyle onu yalnız bırakan. Ama ki tüm insan bu kadar kötü olamaz... yani yalnızlığımızdan sorumlu olan her zaman kendicisiz. Ya yalnızlığımızı itiraf etmiyoruzdur... ya da başka insanlara hayatimizi paylaşmaları için gerekli izni vermiyoruzdur.


Yalnızlık güzeldir...yalnızlığımızı paylasan "ben"`i bulduysak eğer.